ضعف و سرگيجه ايجاد شود ، بيمار بايد سريعا دراز بكشد و پاها را بالا نگهداشته و سر را روى زمين قرار دهد اين كار باعث هجوم خون به سمت مغز شده و ضعف از بين مىرود و تن بيمار خيس عرق مىشود كه اين عرق كردن نشانه از بين رفتن ضعف است و حالا بايد به خوردن شربت‌هايى مانند شربت زعفران و شربت گلاب و بيدمشك و امثال آن مبادرت ورزد . احتمال عفونت و يا ايجاد حساسيت در مصرف زالوى پشت گوش كمتر و در زالوى روى پا بيشتر است و روى دست حد متوسط را دارا است . كسانى كه پس از زالودرمانى از غذاهاى بسيار مقوى و سنگين مانند دل و جگر و قلوه استفاده مىكنند ضرر مىبينند . چون اين مواد اگرچه بسيار مقوى هستند امّا مولّد خون كثيف و غليظ مىباشند و اثر زالودرمانى را به شدت كاهش مىدهند . زالو و بيماران قند خون هرگز نبايد تصور كنيد كه زالودرمانى براى بيماران ديابتى مضر است و ترس از عفونت بعد از زالودرمانى نبايد مانع استفاده از زالو در اين بيماران شود . پس از بند آمدن خونريزى روى زخم زالو آويشن ، گل ختمى و تخم گشنيز به ميزان مساوى پودر و با آب جوش خمير كرده و گرم‌گرم طورى كه رطوبت خود را از دست ندهد به مدت 24 ساعت بسته مىشود كه باعث جلوگيرى از عفونت مىشود و بيماران قند خون مانند ساير افراد با اين ضماد از عفونت احتمالى مصون مىمانند . مصرف دمكرده يا جوشانده آويشن پس از خونگيرى روزى سه بار باعث پيشگيرى و دفع هرگونه عفونت مىشود . مثلا اگر هر 6 ساعت يك كپسول سفالكسين بخورند يا روزانه يك عدد قرص سفيكسيم ميل كنند ، همان اثر را دارد كه روزى سه ليوان جوشانده آويشن ميل نمايد . اينك براى محافظت از زخم زالو بيشتر توضيح مىدهيم .